TOWER AFFAIRS

De genealogie van de skyline

Binnen de Nederlandse context heeft Rotterdam, mede dankzij de hoogbouw, een krachtig stedelijk imago kunnen opbouwen. Globaliserende processen plaatsen Rotterdam echter ook naast andere Europese steden waar hoogbouw al lang geen uitzondering meer is. Ook in Nederland zelf heeft Rotterdam het alleenrecht op hoogbouw verloren en hebben vele steden, zowel binnen als buiten de Randstad, de skyline als opgave ontdekt. De status apart die Rotterdam geniet staat onder druk en een bezinning op het hoogbouwbeleid is noodzakelijk. De slogan 'Hoogbouw, omdat het moet !' is obsoleet en het is tijd voor nuancering en de meer specifieke vraag wélke hoogbouwstad Rotterdam wil worden. Met die vraag kunnen de kwantitatieve ambities evolueren tot een daadwerkelijke hoogbouwcultuur. Nu er tientallen torens op stapel staan lijkt de vraag naar een overkoepelend concept pregnanter dan ooit wil Rotterdam in de concurrentieslag om herkenbaarheid niet ten onder gaan.
Middels de ontwerpen van een negental torens wordt de programmatische en typologische reikwijdte van een toekomstige Rotterdamse hoogbouwcultuur verkend. Veel meer nog dan alleen hoge gebouwen zijn deze torens signalen in de openbaarheid van de skyline. Het ontwerpend onderzoek ontwikkelt een hoogbouwspecifieke ontwerptaal die niet wordt geleid door een bouwkundig grammaticaal, maar is gericht op de verleidingskracht van het object. Inspiratie is niet ontleend aan voorbeelden uit de architectuur maar is eerder afkomstig uit het veld van de industriële vormgeving. Daarnaast lijkt de programmatische potentie van hoogbouw nog redelijk onontgonnen terrein. Waarom zouden stedelijke programma's als parkeren en recreatie worden uitgesloten van het hoogbouwdomein? Zo beidt de parkeertoren op een minimaal oppervlakte parkeergelegenheid aan ruim 2000 auto's. De crematoren biedt nabestaande de mogelijkheid om oogcontact te houden met hun overleden geliefden die zijn begraven in de skyline.